Wyjątkowo napięta atmosfera panuje na początku 2012 roku. Zamiast optymizmu, charakterystycznego dla nowego roku, coraz więcej obaw co on przyniesie. Wydaje się, że nie chodzi tym razem tylko o problemy finansowe kilku krajów, ale o załamanie się pewnej filozofii rozwoju, którą świat kierował się po upadku systemu komunistycznego. Za mało uświadamialiśmy sobie fakt, że za ten upadek trzeba będzie zapłacić, nawet przez społeczeństwa, które żyły w warunkach woln
Rynek pracy a Europejski Model Społeczny
Rynek pracy (labour market) to w dużym uproszeniu rodzaj rynku, na którym przedmiotem wymiany pomiędzy kupującym a sprzedającym jest praca. W przypadku rynku pracy kupującym jest oferujący zatrudnienie pracodawca, a sprzedającym – pracownik otrzymujący za swoją pracę określone wynagrodzenie. Rynek pracy kształtowany jest poprzez podaż pracy oraz popyt na nią. Podaż pracy to zasób siły roboczej – ogół osób już pracujących bądź poszukujących zatrudnienia za określoną płacę. Popyt na pracę to zgłaszane przez pracodawców zapotrzebowanie na pracę, czyli liczba osób, którą pracodawcy gotowi są zatrudnić, oferując określone wynagrodzenie. Sytuacja, w której następuje zrównanie podaży pracy oraz popytu na pracę określa się mianem równowagi na rynku pracy, oznaczającej pełne zatrudnienie, czyli taki stan na rynku pracy, kiedy wszystkie osoby akceptujące określony poziom wynagrodzenia mogą znaleźć pracę.
Zmiany wywoływane w Unii Europejskiej przez globalizację, niestabilność demograficzną, postęp technologiczny, niskie tempo wzrostu gospodarczego i pogarszającą się sytuację sektora finansów publicznych stawiają pod znakiem zapytania realizację jednego z najważniejszych celów Unii Europejskiej, do których należy dążenie do zapewniania pełnego zatrudnienia. Z pewnością nie udało się tego osiągnąć w pierwszych latach XXI wieku, czego dowodem jest fakt, że cele dotyczące rynku pracy nakreślone przez Radę Europejską w marcu 2000 roku w Lizbonie nie zostały osiągnięte. W dużej mierze przyczynił się do tego globalny kryzys finansowy, który do Europy dotarł w 2008 roku. Pomimo stopniowego ożywienia światowej gospodarki bezrobocie w dalszym ciągu wzrasta i w niektórych krajach Unii Europejskiej przekroczyło już wskaźnik dziesięcioprocentowy. Coraz bardziej nabrzmiały staje się problem ubóstwa, którym jest zagrożone prawie 80 milionów Europejczyków. Oznacza to, że codziennie prawie 80 milionów Europejczyków zmaga się z niepewnością i brakiem środków do zaspokojenia najbardziej podstawowych potrzeb: żywności, odzieży, a nawet dachu nad głową. Ubóstwo ogranicza również możliwość dokonania swobodnego wyboru stylu życia, co może prowadzić do wykluczenia społecznego. Nie dziwi zatem fakt, że Unia Europejska ogłosiła 2010 rok – Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym. W obliczu problemów gospodarczych, występujących zwłaszcza w krajach PIGS (Portugalia, Irlandia, Grecja, Hiszpania), zmagających się z ogromnym długiem publicznym, w UE coraz częściej stosuje się narzędzia mające przywrócić stabilizację w gospodarkach narodowych poszczególnych krajów jak i na krajowych rynkach pracy. Dla wielu krajów bezrobocie staje się problemem, z którym nie sposób poradzić sobie w pojedynkę. Przykładem może być Hiszpania, gdzie pod koniec 2010 r. wynosiło ono blisko 20%.
Remedium na zaistniałą sytuację mają być rozwiązania systemowe. Jednym z nich jest uruchomiony w 2007 r. Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji traktowany jako zespół środków osłonowych dla zwalnianych pracowników. Jego celem jest skuteczne wspieranie pracowników, którzy zostali zwolnieni w wyniku globalizacji albo globalnego kryzysu finansowego i gospodarczego, niezależnie od państwa, regionu zamieszkania lub rodzaju firmy, w której pracowali...